शुध्द सारंग

कितीदा तुला बोलावलं संध्याकाळी
पण
तुझं येणं कधी झालंच नाही
शुध्द सारंगासारखी
तू यायचीस
भर दुपारी
अन माझ्या तप्त तनामनावर
सावली धरायचीस
थंडगार हवेची झुळूक होऊन
माझ्यावर रेलायचीस
शुध्द मध्यमातून
मोकळी होत होत
माझ्यातल्या अपार्थिवाला
आपलं सारं तनुत्व
अर्पण करायचीस
विलंबित लयीतून
थकवा दूर करणारी
कोमल निषादाची शिंपडण
करीत करीत...
झिरपत रहायचीस
सावकाश...
माझ्यातून...
स्व:ततून...
अवघ्या विश्वातून...!!!