व्यथा मन्मनीची

व्यथा मन्मनीची कुणाला कळावी
तुझी दूरता गे कशी मी सहावी

किती सूर्य आले किती चंद्र गेले
तुझे नाव श्वासातुनी गुंतलेले
मुक्या वेदनेला न वाचा फुटावी

कसा रोज हा मेघ ओथंबलेला
तुझा ध्यास देहीमनी लागलेला
कटाक्षी तुझ्या आर्त प्रीती दिसावी

नको तीर तो अन नको खोल जाणे
उरो फक्त आता प्रवाही रहाणे
कृपेची तुझ्या पापणी ना मिटावी